του δημοσιογράφου Νάσου Καββαθά. Αγα*ημένο μου ημερολόγιο,
Ξυπνώντας μεσημέρι Σαββάτου -και μετά από τέτοιο όνειρο- πως να είσαι “κουλ”; Παπαδιαμάντη, συνάδελφε κοσμοκαλόγερε, εσύ πως θα την αντιμετώπιζες την κατάσταση;; Δεν αναρωτιώσουν ποτέ;;;: “Πως έφερα τον εαυτό μου εδώ?”
Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάαλιινε, του κάθε Ουίλιαμς ή... και του Καζαντζίδη.
Σαρμπέλ και Καζαντζίδης: ιδού ο νεοέλληνας! Γενίτσαρος, κουνιστός με δήθεν βαρύ “πατριωτικό” αντίβαρο. “Πονούν τα παλικάρια ωρέ;”...
Σε τελική ανάλυση: υπό τέτοιες συνθήκες είναι ανησυχητικό να είσαι κουλ (κουλός δηλαδή;).
Η απλά χρειάζεται ανανέωση η γκαρνταρόμπα με τις ερωμένες;; Η να φεύγουμε για εξωτερικό που όλο το λέμε και δεν το κάνουμε.
Θα μπορούσε νά ήταν έτσι: όταν η ζωή είναι ανυπόφορη. Να πατάς “οφφ” (να μην καίει τζάμπα και η μπαταρία) και να είσαι “ον” πάλι πιο μετά... σε 10 ώρες, σε μια βδομάδα, σε 5 χρόνια. Δυστυχώς όμως δεν παίζει.. Είναι άλυτο ακόμα, λένε, το μέγεθος και η διάσταση του Χρόνου.
¨Forever is not enough", (φουτουριστικός Τζεημς Μποντισμός).
Εκεί! “Θα πήξεις” που λέγαμε φαντάροι.
Σάββατο απόγεμα λοιπόν: ας πάω μια βόλτα απ' το Γκάζι, tattoo festival λέει, με παζάρι δίσκων-cd-dvd,. Θάναι κι ο φίλος ο Πάνος, να βοηθήσω και λιγάκι, έχω και λάιβ το βράδυ στο Lazy'.
Γκάζι: 1η εντύπωση, γελαστή: πρώτη μπάντα, κάτι μέταλλα, ο παχύς μακρυμάλλης με το μούσι στο μικρόφωνο λέει κάτι σαν: "Το επόμενο είναι αφιερωμένο στον Σαρμπέλ" - και πέφτει ένα σκάσιμο με “κραυγή απ' το βόθρο”.
Παρούσα η “μεταλλοσυντεχνία” -χαιρετισμοί με νεύματα - να κι η Τζέην πλάτη, κάνω οτι δεν την είδα.
Τα γνωστά και σωστά παράπονα του Πάνου (και όλων των εκθετών) για τη διοργάνωση ... για κάτι "ροκάδες βορείων προαστ(ε)ίων" που το ροκ στίγμα τους είναι το “κι απ' τη μύγα ξύγκι”, στο μέλλον μάλλον θα γίνουν “παράγοντες” : Δημοτικοί Σύμβουλοι, μπορεί και βουλευτές στα βαθιά 40 η 50 τους. “Εκεί που η ζωη σαπίζει με/σε οράματα”. Άσε που ο φίλος ο ΔΔ, μου λέει για πολλούς γεροροκάδες που στο τέλος γίνονται 'Θεούσοι'. (φτου x3).
Προς το Lazy παρέα με το αστέρι τον ΓΓ, τον κιθαρίστα μας, δεν υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν, τελεία. Ήρεμος.
Δε νομίζω να υπάρχει άλλη μπάντα τριαντάρηδων που να παίζει/περνάει τόσο καλά (μεταξύ μας/ 'στη σκηνή').
Πριν το λαιβ πάω για τυρόπιτα, παίζει eurovision σε μια οθόνη, πιτσιρίκες χαζοσχολιάζουν, εισοδηματίες καφεδιάζουν μίζερα “τι να κάνω;;; τους έκοψα το φως” λένε με άρρωστη χαιρεκακία.
Θά 'θελες να πλακώσεις τους πάντες στο ξύλο μέχρι νοσοκομείου. “Ένας εναντίον όλων”. Εκεί ζούμε. Ψέματα. Εγώ ζω εκεί.
Αυτοί ζούνε στο “Μόνος εναντίον όλων”.
Το λαιβ είναι παιδότοπος, περάσανε όλοι καλά κι εμείς καλύτερα. Το κουκούλι φαίνεται πιο βολικό ύστερα.
Μετά το live ο άγγελός μου ο ΓΓ με αφήνει σπίτι, αφού έχουμε ιστορήσει δυο τρεις “παλιές καλές” φάσεις.
Κυριακή απόγεμα, με βαριά καρδιά προς Γκάζι. Η Τζέην στη σκηνή "Still of the night", (ο θεός να το κάνει)
Τα γνωστά σωστά παράπονα απ' τον Πάνο (και τους άλλους εκθέτες). Οι άλλοι εκθέτες είναι λίγο τσιτωμένοι πάνω απ' τους πάγκους τους, εμείς (Πάνος, εγώ, Κώστας), είμαστε πάρτυ -'ζμπούτζαμ΄ς' το λέμε. Μάλλον γι αυτό μαζεύεται κόσμος. Σε μια κούτα φέρνω όλο το Λουτράκι σε μπουκαλάκια.
Βγαίνω κάθε τόσο, η μπάντα της ολοστρόγγυλης Τζένης άσχημη δεν είναι -εγώ δεν τα γουστάρω αυτά τα ακούσματα: τη μουσική που θες να παίζει σα μουσικό χαλί. (Υπάρχουν χαλιά να καλύψεις τον Αρη 50 φορές). Ροκάδικη ρεσεψιόν το λέω. Έξω απ' τις τουαλέτες πέφτω “μη αναστρέψιμα” πάνω στη Τζέην. Σύντομος χαιρετισμός. Πιο μετά: περνάει συνέχεια από μπροστά μου. Είναι σίγουρα τυχαίο. Λες να την παντρευτώ στο τέλος? Μπααα.
Ο τύπος που παίζει μετά είναι λέει συνεργάτης του Αγγελάκα (φτουx3000) και, ΝΑΙ: ακούγεται σαν Τρύπες. Τρύπες στο νερό βέβαια, αλλά έχει και δύο κομματάκια που συμπάθησα (σίγουρα όχι τις ”δημοτικές διασκευές”, πάνε αυτά, αυτά είναι πια για τις πίστες, για τους Αγριογενίτσαρους).
Οι Closer (δεν τους είχα ξανακούσει) είναι κάτι που με παροτρύνει να φύγω ακόμη πιο νωρίς απ' την “Τεχνόπολι”. Χαζογενίτσαροι αγγλικής κοπής με μπλουζάκια εμπορικού κέντρου. Σαν τα μπλουζάκια που φοράνε στο περίπτερο της Athens Voice. “Νενέλες”. Μόνο η Σώτη αξίζει. Η Μανίνα διαφημίζει φαγάδικα με τρήθεν ύφος -αυτό έκανε πάντα της καλά.
Και κοίτα που αυτό εδώ το κείμενο έχει κάτι απ' αυτόν τον βολεμένο κωλοπαιδισμό (χωρίς το βόλεμα). “Κληρονομικά χαρίσματα”.
Την επόμενη φορά που θα γράψω, πιο πριν θά'χω διαβάσει Ντοστογιέφσκη, έτσι, με ήτα.
Μόνο που θά'χω πόβλημα να συγκρατήσω το κείμενό μου σε 1000 λέξεις.
Γιατί πάντα θέλουμε περισσότερες?
Αφού λέω (πρεσβεύω) ότι:
Θέλω να μη θέλω.
Τρελός της Τύχης
(Μέλι στάλαξα πάλι ο τζόκερ. Καββαθέικο copyright) |
