του δημοσιογράφου Νάσου Καββαθά.  Thin Lizzy, ζωντανά στην Αθήνα, εν έτει 2007, αυτό κι αν είναι έκπληξη! Αφορμή για πάρτι. Αφορμή για σκέψεις.
Στην αφίσα των 'τωρινών' Thin Lizzy, που θα δούμε ζωντανά στις 30 Μαίου στο Gagarin, βλέπουμε 3 αυθεντικά μέλη:
John Sykes-gtr/lead vocals, Scott Gorham-gtr/vocals, Brian Downey-drums.
Και στη θέση του αναντικατάστατου Phil Lynott τον Marco Mendoza-bass/lead vocals.
Ο Downey μάλλον θα κουράστηκε και τελικά ως αντικαταστάτη του θα δούμε τον 'πολύ' Τommy Aldrige στα τύμπανα.
Έχουμε λοιπόν ένα σουπεργκρουπ "κάπου ανάμεσα στους Thin Lizzy και τους Whitesnake", (αφού όλοι εκτός του Gorham έχουν χρίσει και μέλη των Whitesnake), με βαρύ πυροβολικό της όλης ιστορίας τον John Sykes.
Είναι ο βιρτουόζος με τον οποίο οι Thin Lizzy έδωσαν το τελευταίο τους χτύπημα, το αριστουργηματικό άλμπουμ/κύκνειο άσμα 'Thunder and Lightning' (1983). Και με τον οποίο ενδεχομένως να συνέχιζαν αν δεν είχε φύγει απ'τη ζωή ο Phil Lynott.
Αμέσως μετά τους Lizzy, τότε, τον Sykes τον 'τσίμπησε' ο David Coverdale, τον έχρισε κιθαρίστα των Whitesnake και μαζί ηχογραφήσανε τα: 'Still of the night', 'Is this love' που είναι και συνθέσεις των Coverdale/Sykes.
Είναι σίγουρο ότι θα του ζητάνε απ' το κοινό να παίξει κι απ' αυτά, αλλά λογικά θα συγκρατηθούν από σεβασμό/φόρο τιμής στον Phil Lynott, τον μέγιστο Ιρλανδό ρόκερ 'των εποχών'.
(Μιας κι είπα Ιρλανδία: προσωπικά, θεωρώ ντροπή για τους U2 που ποτέ δε μνημόνευσαν τον θρυλικό πατριώτη τους. Άλλωστε οι U2 -την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον- είναι ποπ μαριονέτες "ακροδυτικού" τύπου).
Είναι αλήθεια ότι οι Thin Lizzy χωρίς τον Lynott είναι σαν τους Queen χωρίς τον Freddie Mercury. (Ε, εδώ τό'χω, να μην το πω?: σαν Rolling Stones χωρίς τον Βrian Jones, τον ιδρυτή τους!) Για να το πω αλλιώς: ο Phil Lynott Είναι οι Thin Lizzy. Mε το μοναδικό μουσικό στυλ του και τον ποιητικό στίχο,
τις εκφραστικές ερμηνείες του και με την on stage (και off stage) περσόνα του γέννησε διαμάντια,
ταυτόσημα του Ροκ ως ήχο και κουλτούρα: τα τραγούδια των Thin Lizzy δηλαδή, που επιρροές τους βλέπουμε πασιφανέστατες σε επερχόμενους 'γίγαντες' όπως: Iron Maiden, Metallica, Bon Jovi, Guns'n'Roses, Nirvana και αμέτρητους άλλους.
Θυμάμαι που άκουσα πρόσφατα τον Χριστιανόπουλο να λέει ότι "ο Τσιτσάνης καλπάζει", με την έννοια ότι ακόμα δεν έχει αναλυθεί/μελετηθεί/αναγνωριστεί σωστά ο μυθικός συνθέτης. Το ίδιο ισχύει και για τον Lynott. 'Αστεράκια' της βδομάδας/του μήνα/ της χρονιάς κλπ περνάνε και φεύγουνε, οι διαχρονικοί δημιουργοί στέκουν σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή κι αν τους θέσεις. Για αρκετό καιρό θα ψάχνουμε το μέλλον μέσα στο παρελθόν, ιδιαίτερα στα 60's και τα 70's την πιο πρόσφατη 'Αναγέννηση'. Για να κατανοήσουμε και να αφομοιώσουμε.
Πέρσι, για το 20 χρόνια από το θάνατο του Phil Lynott βούιξε η Αγγλία και η Ιρλανδία από λίγο ή πολύ σχετικά με τους αυθεντικούς Thin Lizzy σχήματα. Για παράδειγμα, ο Gary Moore έκανε δικό του tribute, φερόμενος λίγο-πολύ "άτιμα", αφού και αναδείχτηκε μέσα απ' τις τάξεις των Thin Lizzy, και οικειοποιήθηκε το στυλ τους (σε βαθμό κοπιαρίσματος) στους προσωπικούς του δίσκους.
Η αγορά ήταν στρωμένη κι εκείνος απλά "θέρισε", τότε.
Οι Thin Lizzy είναι ένα συγκρότημα ταυτισμένο με τον ποιητή/frontman τους, Phil Lynott, που έφυγε απ' τη ζωή το 1986. Από τότε είχε και να χρησιμοποιηθεί το όνομα 'Thin Lizzy' σε συναυλίες. Το σουπεργκρουπ που θα δούμε εδώ έχει την έγκριση της Philomena Lynott, της μητέρας του Phil, που είναι και δικαιούχος του ονόματος. Συνοψίζοντας: τον μεθυσμένο ποιητή, τον Phil Lynott δεν παίζει να τον ξαναδούμε ζωντανά. Πιο 'πιστά' δεν ξέρω από ποιους παίζει να τα ακούσουμε τα τραγούδια των Thin Lizzy. Είναι θέμα του καθενός αν θέλει να γιορτάσει ή να σνομπάρει. Θυμάμαι μεσόκοπους κυρίους να χοροπηδάνε σαν cheerleaders λίγο πριν έρθουνε οι Rolling Stones. |
