Της δημοσιογράφου Δήμητρας Σαρρή Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση έχει ξεκινήσει σε εναλλακτικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο και δειλά στον διεθνή τύπο. Αντικείμενο αυτής, αποτελεί η προσέγγιση του Θεού στο πλαίσιο του Ισλάμ, της ισλαμοφοβίας και του ευρύτερου τρομολαγνικού κλίματος της εποχής μας.
Το απλό ερώτημα που τίθεται είναι γιατί τόσο συχνά τα μέσα ενημέρωσης αλλά και τα επίσημα κρατικά όργανα χρησιμοποιούν την λέξη «Αλλάχ» όταν αναφέρονται στην μουσουλμανική θρησκεία και τους μουσουλμάνους. Έγκριτοι πολιτικοί αναλυτές παρατηρούν το προφανές: ο Αλλάχ είναι ακριβώς ο ίδιος Θεός με εκείνον στον οποίο πιστεύουν τόσο οι Χριστιανοί, όσο και οι Εβραίοι. Είναι ο Θεός του Αβραάμ όπως ακριβώς περιγράφεται στη Βίβλο και το Κοράνι.
Γιατί τότε χρησιμοποιείται η αραβική λέξη «Αλλάχ» για να περιγράψει αυτό ακριβώς που αποδίδεται απόλυτα στις διάφορες γλώσσες των απανταχού πιστών του Χριστιανισμού ή του Εβραϊσμού; «Άλλες αραβικές έννοιες, εξηγούν οι ειδικοί, όπως για παράδειγμα η τζιχάντ ή ο σεΐχης αναγκαστικά αποδίδονται με τον ίδιο τρόπο καθώς δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη που να τις περιγράφει και να τις νοηματοδοτεί στα αγγλικά, τα γαλλικά ή τα ελληνικά». Η λέξη όμως «Αλλάχ» υπάρχει και μεταφράζεται: Θεός, God, Dieu και ου τω κάθε εξής.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημανθεί επίσης ότι και οι Χριστιανοί Άραβες χρησιμοποιούν την λέξη «Αλλάχ» για να αναφερθούν στον Θεό και αυτό είναι απόλυτο φυσικό αφού μιλούν την Αραβική γλώσσα.
Θα μπορούσε κανείς να απαντήσει στο παραπάνω ερώτημα ότι πρόκειται απλώς για μια ασήμαντη λεπτομέρεια, κάτι που λέγεται εν τη ρύμη του λόγου, όμως τα πράγματα πότε δεν είναι τόσο απλά. Η γλώσσα είναι ένα όργανο επικοινωνίας και παράλληλα φορέας σκέψεων, κουλτούρας, νοοτροπίας, πολιτισμού, ιδεολογίας.
Η διατήρηση της λέξης «Αλλάχ» στο λεξιλόγιο μιας μη αραβικής γλώσσας υποδηλώνει κάποια θεολογική αντιδιαστολή που υπόγεια επηρεάζει τις απόψεις των ατόμων.
Όταν τα μέσα ενημέρωσης ή οι διάφοροι φορείς επιλέγουν αυτή την λέξη αναφερόμενοι στο Ισλάμ, στην πραγματικότητα ευθυγραμμίζονται με την κουλτούρα της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής και την γνωστή θεωρία της σύγκρουσης των πολιτισμών. «Εμείς πιστεύουμε στον Θεό, οι άλλοι στον Αλλάχ».
Έτσι, άθελα τους, ενδεχομένως, επηρεάζουν υπόγεια την κοινή γνώμη που στο υποσυνείδητο της ο «Αλλάχ» καταγράφεται σαν κάτι αλλότριο, επικίνδυνο και απειλητικό.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια νέα μορφή οριενταλισμού όπως τον περιέγραψε ο Εντουαρντ Σάιντ την δεκαετία του 70. Τότε οι ιστορικοί και οι ερευνητές της Δύσης απεικόνιζαν της Αραβική και Μουσουλμανική κουλτούρα ως ξένη, διαφορετική και σε πλήρη αντίθεση με εκείνη της Δύσης. Για το λόγο αυτό έπρεπε να ελεγχθεί, να τιθασευτεί προς όφελος των αραβικών λαών, προκειμένου μελλοντικά να γευτούν τα προνόμια του πολιτισμού της Δύσης. |
