του μουσικοκριτικού Κορνήλιου Διαμαντόπουλου. Ένας από τους μουσικούς που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του σημερινού ήχου της jazz κιθάρας, κυρίως στην αρμονία και τον ήχο, ένας από τους πρωτοπόρους της διασταύρωσης progressive rock, free και modern jazz. καθώς και ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες των τελευταίων δεκαετιών εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Είχαμε την ευκαιρία να τον τον δούμε και να τον ακούσουμε από κοντά στην Μουσική Σκηνή Αθηνά από τις 26-28 Απριλίου και εδώ ακολουθούν οι εντυπώσεις που μας άφησε...
Ο John Abercrombie στα 63 του χρόνια σήμερα, συμπληρώνει μισόν αιώνα “επι σκηνής “ από τότε που δεκτατερτράχρονος έφηβος άρχισε να παίζει στα μπαράκια και τα clubs του Port Chester και λίγο αργότερα σαν φοιτητής στο Berkeley σαν μέλος σε διάφορα σπουδαστικά μουσικά σχήματα.
Εντυπωσιακός από πολλές πλευρές ξεχωρίσε... Τότε του γίνεται η μεγάλη πρόταση να ενταχθεί στο συγκρότημα του οργανίστα Johny Hammons. Με αυτό το γκρούπ κάνει περιοδείες και γνωρίζει τους αδελφούς Brecker. Μαζί φτιάχνουν τους Dreams και επιστρέφοντας ξανά στην Νέα Υόρκη συνεργάζεται με ονόματα όπως οι Gil Evans, Gato Barbieri,Berry Miles, Billy Cobham, Σύντομα αναδυκνείεται σε κορυφαίο και περιζήτητο session κιθαρίστα. Υπογράφει στην ECM, και δημιουργεί το δικό του σχήμα με τους Beirach, Mraz και Donald.
Ο John Abercrombie είναι εντυπωσιακός από πολλές πλευρές. Καταρχήν η ιδιαίτερη προσωπική τεχνική του, παίζοντας με τον αντίχειρα και όχι με πενάκι. Δεν είναι ο μόνος αλλά δεν παύει να είναι κάτι σπάνιο, με ειδικές ηχοχρωματικές δυνατότητες. Επίσης είναι εντυπωσιακός στον τονισμό των φράσεων του, από τους μουσικούς που δίνουν έμφαση στην δυναμική, με αρκετές αλλαγές στο “ σιγά δυνατά “ και τονισμούς φράσεων και φθόγγων. Η χρήση μεγάλης κλίμακας αυξομειώσεων στην ένταση, δίνει άλλη διάσταση στη μελωδική γραμμή και το φραζάριμα ενώ συχνά το “ πακέτο” των τονισμών θυμίζει εκφραστικές εναλλαγές τραγουδιστικής φόρμας. Αυθεντία.
Περιττό να το λέμε για όσους τον γνωρίζουν αλλά έχει επίσης και μία εκπληκτική αίσθηση του τέμπο. Μέσα του χωράει ρυθμολογίες, blues, swing,bop με φράσεις ασύμμετρες. Στιγμές πίστευες πχ σε ένα θεματάκι με 10 νότες ότι και οι δέκα είχαν μεταξύ τους διαφορετικές χρονικές αξίες... Ο τρόπος που οριοθετεί την εξέλιξη του ρυθμού μοιάζει απρόβλεπτος ( Ίσως με μία μικρή προτίμηση στο ζεύγος “ένα δέκατοέκτο συν ένα όγδοο”)
Ο John Abercrombie είναι από κάθε οπτική κυρίαρχος της ταστιέρας. Δύσκολα διαστήματα έβγαιναν με απόλυτη φυσικότητα προσαρμοσμένα στην τεχνική του, οι αρμονίες του σύνθετες, διάφωνες, περίπλοκες για την κλασική ( πριν τα 60s ) jazz, αλλά σύγχρονες ανεξαρτήτως στυλ. Έχουν όμως λογική ξεκάθαρη σαν ομάδες ακόρντων, δομημένες με λογική απλού τραγουδιού σε μέτρα πολλαπλάσια του 8 ή του 4 δίνοντας ροή στην μουσική του . Και όχι μόνο για αυτό.
Οι άλλοι δύο του σχήματος, πολύ νέοι και πολύ ικανοί. Ο Mike Mc Cuirk στο μπάσο και ο Anthony Pinciotti στα ντραμς, ήξεραν να σταθούν δίπλα χωρίς να σκεπάζουν τον leader, αλλά και χωρίς να έχουν στεγνό ρόλο συνοδού. Είναι άλλωστε εμφανής η εμπειρία Abercrombie, ειδικά σε τρίο σχήματα. Θυμίζουμε κάποια παλιότερα με τους Jan Hammer και Jack De Johnette, με τους Dave Holland και De Johnette, με τους Mac Johnson και Peter Erskine.
Το τριήμερο τους στην Αθήνα (και την Αθηνά) συνδυάστηκε με το καθιερωμένο σεμινάριο για νέους κιθαρίστες. Αρκετοί σπουδαστές του οργάνου αυτού ήρθαν και στα βραδινά lives. Ανάμεσα τους κάποιες μεγάλες μορφές από τα παλιά όπως ο κιθαρίστας Τίτος Καλλίρης ( ιστορικά ο πρώτος Έλληνας jazz κιθαρίστας ) και ο Ανδρέας Ροδουσάκης, κορυφαίος κοντραμπασίστας της προηγούμενης γενιάς.
Εκτός από τα προαναφερθέντα τεχνικά και στιλιστικά επιτεύγματα του John Abercrombie τις εντυπώσεις κέρδισαν αυτά καθ' αυτά τα soli του, ο τρόπος που προσθέτει σύγχρονα στοιχεία σε μελωδικές κατευθύνσεις του '70-'80, μία αισθητική προτίμηση που κάλυπτε το χθες και το σήμερα της jazz με τρόπο ειλικρινή και πειστικό, σαν να κάθεται σε μία ανυψωμένη θέση με ορατότητα άριστη σε όλα τα ιδιώματα των έξι τελευταίων δεκαετιών. Θα μας μείνει άλλωστε η εικόνα του, συνεχώς με κλειστά τα μάτια , σαν σε έκσταση, έχοντας γίνει ένα με το όργανο. Τα soli του ήταν από μόνα τους ένα πλήρες μάθημα για τον καθένα, η καλύτερη εισαγωγή στην μοντέρνα jazz κιθάρα. Ψάξτε ακούστε τους δίσκους του: Timeless, M., Gateway, Arcade, Abercrombie Quarter.
Ο Κορνήλιος Διαμαντόπουλος είναι συνθέτης, ζωγράφος και μουσικοκριτικός.
Έχει γεννηθεί στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική κυρίως με τον Βρασίδα Βλαχόπουλο και μουσική με τον Θόδωρο Αντωνίου. Ως ζωγράφος έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 20 εκθέσεις στην Ελλάδα, στην Ολλανδία καθώς και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες . Ως συνθέτης έχει εκδώσει το cd “Μουσική με 54 νότες ανά οκτάβα “ δίσκος που στόχο του έχει να προωθήσει την ιδέα της λειτουργίας ενός Εργαστηρίου Μικροτονικής Έρευνας στην Ελλάδα . Από το 1988 ως το 1997 ήταν παραγωγός του προγράμματος “ Ο συνθέτης της Εβδομάδας “ στο Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΑ ενώ έχει εργαστεί σαν Αρχισυντάκτης σε πολλά ειδικά μουσικά περιοδικά όπως τα Αντίφωνο, Πολύτονο, Δίφωνο ενώ είναι και μόνιμος συνεργάτης του περιοδικού Jazz & Jazz.
O Κορνήλιος Διαμαντόπουλος είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών και της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής. |
