του δημοσιογράφου Νάσου Καββαθά. Το άρθρο αυτο δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο Ανεπίσημο Πόρταλ του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Δεν πήγα να το δω. Όχι, δεν με απέτρεψαν οι γιαγιούλες που “παρτοπαράδοτα” διαμαρτυρήθηκαν, ( ποιος ξέρει για ποιο λόγο πια ). Δεν πήγα γιατί είναι τελείως παρωχυμένο θέμα, δεν πήγα γιατί η μουσική τους είναι playback και γιατί ξέρω ότι δεν θα άκουγα ήχο της προκοπής. Τίποτα από τα παραπάνω δεν αρμόζει σε μία “ ρόκ όπερα” που, ας πούμε, ότι “κάτι σήμαινε” προ τρικονταπενταετίας... Στα αλήθεια όμως, είναι διασκεδαστικές κάποιες “ διαμαρτυρίες” με “Teddy- Grannies” όπως στο γνωστό Gag των Monty Pythons....
Αν ζούσες στη Γη κατά τα τέλη των 60s/70s ή θα ζούσες υπό δικτατορία ή θα απολάμβανες την πιο πρόσφατη αναγέννηση των τεχνών – ακολούθως: τώρα διανύουμε την βαριά Μπαρόκ περίοδο. Η Ελλάδα στάθηκε άτυχη σχετικά και το “τρένο“ πέρασε από εδώ με καθυστέρηση.
Για πολλά χρόνια θα βυζαίνουμε τα 60s και τα 70s και θα ξανανακαλύπτουμε αριστουργήματα εκείνης της εποχής.
Νεαρό πλουσιόπαιδο τότε ο Andrew Lloyd Weber, ( με μπαμπά μεγαλοσυνθέτη ), έκανε και αυτός την “επανάσταση” του φτιάχνοντας ένα μιούζικαλ λίγο πιο ρυθμικό, λίγο πιο funky θα έλεγα, με κάποια ροκ επίφαση, (λίγα είναι πράγματι τα αμιγώς ροκ στοιχεία του έργου).
Στα αλήθεια μιλάμε για funky μιούζικαλ και όχι για Ροκ Όπερα.
Έργο χωρίς κάποιο πολύ δυνατό μουσικό θέμα ή κάποιο ρεφρέν –π.χ. το Heaven on their minds δεν είναι τόσο δυνατό όσο τα: Memories, Phantom of the Opera, Don't cry for me Argentina του ιδίου συνθέτη. Άλλωστε ο Andrew Lloyd Weber μετά από αυτό το έργο, επέστρεψε σε ασφαλή θέματα.
Εν κατακλείδι προσωπικά θα το χαρακτήριζα ως αδύναμο έργο, αλλά βέβαια : Ότι “έργο” και να φτιάξεις “εμπνευσμένο από το θείο δράμα” κάτι θα αποκομίσεις. Αλλά και στην κινηματογραφική απόδοση του η εικόνα που εξσφαλίζει κάποια διαχρονική αξία είναι : “ οι χίππυς απέναντι στα τάνκς”, δεδομένου του πόλεμου του Βιετνάμ, εκείνης της εποχής. Το παραμύθι είναι γνωστό: Οι “ θρησκευόμενοι” που “διαμαρτυρήθηκαν”. Στα δικά μου αυτιά αυτά ηχούν ως μέρος της διαφήμισης ενός έργου που διαπραγματεύεται κάτι θρησκευτικό.
Στα αλήθεια όμως, είναι διασκεδαστικές κάποιες “ διαμαρτυρίες” με “Teddy-Grannies” όπως στο γνωστό Gag των Monty Pythons. (όπου γιαγιάδες περιφέρονται και φέρονται ως Hell's Angels). Και μιας και τους ανέφερα τους Monty Pythons: To “Τhe Life of Brian” των Monty Pythons κανένα κανάλι δεν τολμά ακόμα και σήμερα να το προβάλει μέσα στην Μεγάλη Βδομάδα.
Παρομοίως το Jesus Christ Superstar είχε προγραμματιστεί να παιχτεί από κάποιο κανάλι στη τηλεόραση και μέχρι προ 5 ετίας η εκκλησία δεν το επέτρεπε. Μόλις πέρυσι παίχτηκε στην τηλεόραση. Τελειώνοντας να προσθέσω ότι παρόμοιες πρόχειρες παραγωγές είναι “ η ουρά του κομήτη” ενός έργου που έκανε αίσθηση κάποτε.
Πόσω μάλιστα ενός μέτριου ακόμα και για την εποχή του έργου. Και όσο για τις συνδικαλίζουσες γιαγιούλες που τους θίξανε το “θεωτικό” τους: κάποια εικόνα θα τους χαμογελάσει, κάποια σαπουνόπερα θα δουν και θα ξεχαστούν- προσωπικά θα τις προέτρεπα να διαμαρτυρηθούν για τις χρυσές φορεσιες των Ιεραρχών. Ο Νάσος Καββαθάς είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός, Έχει συνεργαστεί με τηλεοπτικούς σταθμούς όπως το Mega channel , ΕΡΤ , ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως Rock FM και περιοδικά όπως ο Ταχυδρόμος . | 
