|
U!Think
|
|
Γράφει ο/η Παναγιώτης
|
|
30.01.07 |
"..χρόνια χελιδόνια που πετάξατε, πού 'ναι η ευτυχία που μου τάξατε..."
Φθινοπωρινό απόγεμα, με μάσκα χειμωνιάτικη και τον ήλιο αδύναμο ν' αντιπαλέψει το κρύο και τα σκοτεινά σύννεφα που κρύβουν τόπους-τόπους τον ουρανό. Πιο κατάλληλη στιγμή δε θα μπορούσε να βρει η Χαρούλα να \'ρθει από τα παλιά και να δώσει μια σπρωξιά στη σκέψη: τη σπρωξιά εκείνη που θα την απογειώσει ή θα την κατακρημνίσει. Χρόνος. Ζήτημα αρχέγονο, δύσληπτο και άλυτο, από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε η ανθρώπινη συνείδηση και αντιλαμβανόμενη τη Διάρκεια ξεχώρισε από τα ζώα. Αγκάθι αιχμηρό, δηλητηριώδες, καρφωμένο στα πλευρά του ανθρώπου. Μήτρα άπιαστων εννοιών όπως αθανασία, αιωνιότητα. Μέτρο για τα πάντα, άμετρος ο ίδιος. Έναυσμα και πλαίσιο για τα ανθρώπινα επιτεύγματα, αποδεικτικό της υστεροφημίας, βουκέντρα της εξέλιξης. Ατιθάσευτος παρόλες τις ανθρώπινες προσπάθειες· παρά τα λεπτά, τα δεύτερα, τις μέρες και τα χρόνια. Ανεξήγητη η αίσθησή του. Ένα λεπτό μπορεί να κρατήσει αιώνες κι ένας χρόνος να χαθεί σ\' ένα δευτερόλεπτο. Ίσως επειδή το όργανο με το οποίο λαμβάνουμε αυτή την αίσθηση είναι η καρδιά. Δύσκολο να μπει στα στενά όρια της ορθολογικής εξήγησης. Κι έτσι, μένουν τα παραμύθια. Με την άδεια της φαντασίας μου φέρνω στο νου την αρχαιοελληνική Θεογονία. Αφήνω τη λεκτική ομοιότητα Κρόνος-Χρόνος να γίνει συγγένεια, αναλογία. Ζωγραφίζω -με κάπως μελανά χρώματα είναι η αλήθεια- τον τελευταίο ως γιγάντιο πατέρα που τρώει σιγά σιγά τα παιδιά του, εμάς τους ανθρώπους. Δεν ξεφεύγει κανείς όμως. Κι ας εφευρίσκουμε διάφορα τεχνάσματα να μας βοηθήσουν στην πάλη εναντίον του ως άλλοι Τιτάνες κι Εκατόγχειρες... Μελαγχολικό το ταξίδι. Ίσως γιατί πλησιάζουν τα ετήσια εκείνα ορόσημα που σηματοδοτούν περισσότερο από κάθε τι το πέρασμα του χρόνου, τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά. Ίσως κι επειδή κοντεύει η ημερομηνία που θα γίνω 30 χρονών (να τη πάλι η παγίδα της μέτρησης...) - κι έχω πολλά κενά από αυτά τα χρόνια. Ας είναι. Μια σκέψη, ως τελευταία αναλαμπή μέσα σ\' αυτό το σκοτεινό σύννεφο, έρχεται να μου δώσει ένα χαμόγελο. Να μου πει ότι μερικά πράγματα είναι απλά, είναι μπροστά στα μάτια μας και δεν τα βλέπουμε, μας τα κρύβουν παιχνίδια του μυαλού: το χρόνο που μας έχει δοθεί ως δώρο (ή έχουμε πάρει ως σύμπτωση) να μην τον εξηγούμε ή αναλύουμε. Μ\' όλη μας την καρδιά, έτσι απλά, να τον ΖΟΥΜΕ!
Παναγιώτης Κ. εφημ. "Εμείς" , εκδοση της θεραπευτικής κοινότητας ¨Επιλογή" του Κ.Α.Τ.Κ. Ελεώνα Θηβών, φθινόπωρο 2006
Το βρήκα πρόσφατα που τακτοποιούσα κάποια χαρτιά και περιοδικα.Αν και είναι εκτός εποχής (άραγε τί εποχή έχουμε τώρα;; :-) ) ,ορίστε... |